ورزشکاران از فکرکردن به ابتلا به آنفلونزا وسرماخوردگی وحشت دارند.ابتلا به عفونت می تواند مانع از تمرین یا اختلال در اجرای ورزشی وحتی شرکت ورزشکار درمسابقه شود.عملکرد دستگاه ایمنی تحت تاثیر استرس قرار میگیرد.اشکال متفاوتی از استرس وجود دارند:ورزش شدید‘چالش های روانی‘هایپوکسی‘کاهش قند خون‘تغذیه نامناسب‘فشارهای محیطی از عوامل استرس زا هستند.تر کیبی از این عوامل ممکن است موجب سرکوب ایمنی مزمن وبنابر این افزایش حساسیت به عفونت شود.   گاهی نقص عملکرد ا یمنی موجب فعال شدن دوباره یک ویروس نهفته میشود. بنابر این ورزشکاران‘مربیان در جستجوی راهنمایی هایی برای کاهش خطر بیماری هایی هستند که به احتمال زیاد اجرای ورزشکار در تمرین ومسابقه را به خطر می اندازد.در مطالب آینده راهنمایی هایی برای کاهش خطر ابتلا به عفونت های نا خواسته به ورزشکاران ارائه خواهم داد.

                                       


تجزیه خون می تواند به عنوان هدفی مفید برای ورزشکاران به کار گرفته شود؛

به گونه ای که گاهی می تواند به کاهش بدون دلیل اجرای ورزشکار پاسخ دهد.

هم چنین میتواند به عنوان ابزاری برای کنترل سلامتی و شاخصی برای حساسیت احتمالی به عفونت در فرد به کار گرفته شود.آزمایش خون می تواند برای ارزیابی وضعیت خیلی از اندام های بدن مانند قلب ،کبد،کلیه ها وغدد درون ریز استفاده شود. با این حال شاید رایج ترین آزمایش ها آن هایی است که برای ارزیابی تعداد سلول های قرمز وسفید خون ووضعیت آهن بدن طراحی شده است.

راهنمایی هایی که می توان برای کاهش خطر عفونت به ورزشکاران ارائه داد.

عفونت ها می توانند با تمرین تداخل پیدا کرده ، در اجرای ورزشکار اختلال ایجاد کند وحتی از شرکت ورزشکار در تمرین و مسابقه جلوگیری کنند.

متاسفانه ورزشکاران در گیر در برنامه های تمرینی خیلی سنگین(تمرین بیش از دو ساعت در روز وبا 70 در صد ضربان قلب بیشینه)و همچنین آنها یی که در مسابقات استقامتی شرکت می کنند نسبت به افراد طبیعی حساسیت بیشتری برای ابتلا به عفونت دارند.

عوامل استرس زا مانند شرایط سخت آب وهوا (محیطی)تغذیه نا مناسب، استرس های روانی،بی خوابی وعدم استراحت کافی برای ریکاوری می تواند با اثر منفی فعالیت سنگین بر عملکرد ایمنی آمیخته شود وموجب سرکوب مزمن دستگاه ایمنی شود واز این رو حساسیت به عفونت های فرصت طلب در ورزشکاران افزایش یابد.

راهکارهایی که ورزشکاران می توانند برای کاهش خطر گسترش سرکوب ایمنی وعفونت  از آن بهره بگیرند.

1- از زمان کافی بین جلسات تمرین برای ریکاوری استفاده کنید. یک یا دو روز ریکاوری استراحتی در برنامه هفتگی تمرین قرار دهید.(تمرین بیشتر همیشه مفید نیست)

2- از جلسات تمرینی بلند مدت دوری کنید. فعالیت های پیوسته را به کمتر  از             2ساعت در هر جلسه تمرین محدود کنید.مثلا تبدیل یک جلسه 3 ساعتی تمرین       به دو جلسه  5/1 ساعتی یکی صبح ودیگری بعد از ظهر

3-زمانبندی تمرین به دوری از کسالت کمک خواهد کرد.

4-ازتمرین یکنواخت با ایجاد تنوع در بار تمرینی از یک روز به روز دیگر دوری کنید.مثلا یک روز تمرین سخت با یک روز تمرین سبک دنبال شود.

5-به هنگام افزایش بار تمرین ،بار تمرین را در روزهای تمرین سخت افزایش دهید.         در روز های تمرین سبک بار تمرین افزایش داده نشود.

6- به هنگام ریکاوری پس از بیش تمرینی یا بیماری ،با تمرینات خیلی سبک تدریجی شروع کنید.

7- خلق وخو احساس خستگی و.درد عضلانی به هنگام تمرین ثبت کنید.اگر احساس می کنید بار تمرینی از حالت طبیعی سخت تر است  بار تمرینی را کاهش دهید.

8_استر س های زندگی،اجتما عیو روانی کاهش دهید.

9-خواب منظم وکافی(حداقل 6 ساعت) داشته باشید.(استراحت مطلق در برنامه جا بدهید.)

10-پس از مسافرت برای تنظیم چرخه شبانه روزی استراحت بیشتری نیاز است.

11- به رژیم غذایی توجه کافی داشته باشید.بعضی از ویتامین ها و مواد مععدنی برای مبارزه با عفونت از اهمیت زیادی برخوردارند.(A وC) و روی

اگر میوه جات وسبزیجات تازه در دسترس نیست باید از مکمل های مولتی ویتامین استفاده کنید.

12-از دریافت کل انرژی غذایی مورد نیاز اطمینان حاصل کنید      (کربو هیدارت ها وپروتئین ها)مواظب باشید تخلیه کربوهیدرات ها با سرکوب ایمنی همراه است.

13-نوشیدن نوشیدنی های ورزشی کربوهیدراتی پیش ،به هنگام وپس از جلسه تمرینی بلند مدت مفید می باشد(مصرف 30 تا 60 گرم کربوهیدرات در ساعت به هنگام ورزش اثر گذار می باشد.

 

منبع:عملکرد دستگاه ایمنی در ورزش(پروفسور مایکل گلیسون ‘مترجم دکتر حمید آقا علی نژاد)                                             

 





تاريخ : جمعه ۱۳٩٠/٥/٧ | ۱٢:۱٩ ‎ق.ظ | نویسنده : نادر احمدی | نظرات ()
.: Weblog Themes By BlackSkin :.